Stan nagły

3Niezwłocznie, bez skierowania
W stanach nagłych świadczenia opieki zdrowotnej są udzielane świadczeniobiorcy niezwłocznie. W przypadku gdy świadczenia opieki zdrowotnej w stanie nagłym są udzielane przez świadczeniodawcę, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, świadczeniobiorca ma prawo do tych świadczeń w niezbędnym zakresie.
Świadczeniodawca związany umową z NFZ, który nie ma możliwości udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej określonych w umowie z przyczyn leżących po własnej stronie lub w związku z wystąpieniem siły wyższej, zapewnia udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w stanie nagłym przez innego świadczeniodawcę.
Stan nagły
Przez stan nagły (stan nagłego zagrożenia zdrowotnego) należy rozumieć stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia.**
Świadczenia udzielane w szpitalnym oddziale ratunkowym i szpitalnej izbie przyjęć
Świadczenia w stanach nagłych, wymagających natychmiastowej interwencji medycznej, udzielane są przez całą dobę w szpitalnych izbach przyjęć i szpitalnych oddziałach ratunkowych. Te świadczenia to m.in. opatrzenie ran, oparzeń i drobnych urazów, unieruchomienie kręgosłupa i złamania kończyny, nastawienie zwichniętego stawu, usunięcie ciała obcego, tamponada jamy nosowej, korekcja złamania przegrody nosowej, tamponada krwawienia z żylaków przełyku, zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, wspomaganie i kontrola oddechu sztucznego metodami ręcznymi i z zastosowaniem respiratorów, podtrzymanie funkcji życiowych chorego z urazem, elektroterapia serca, wstępne leczenie ostrych zatruć, leczenie bólu, cewnikowanie pęcherza moczowego, ostre zagrożenia ginekologiczno-położnicze i nefrologiczne. Świadczenia obejmują zabezpieczenie medyczne pacjentów i zapewnienie im ewentualnego transportu w celu zachowania ciągłości leczenia.
Kiedy wezwać pogotowie ratunkowe?
W sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta, należy wezwać karetkę pogotowia ratunkowego. Stany nagłe, bezpośrednio zagrażające życiu to m.in.: utrata przytomności, zaburzenia świadomości, drgawki, nagły, ostry ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, nasilona duszność, nagły ostry ból brzucha, uporczywe wymioty, gwałtownie postępujący poród, ostre i nasilone reakcje uczuleniowe (wysypka, duszność) będące efektem zażycia leku, ukąszenia, czy użądlenia przez jadowite zwierzęta, zatrucia lekami, środkami chemicznymi czy gazami, rozległe oparzenia, udar cieplny, wyziębienie organizmu, porażenie prądem, podtopienie lub utoniecie, agresja spowodowana chorobą psychiczną, dokonana próba samobójcza, upadek z dużej wysokości, rozległa rana, będąca efektem urazu, urazy kończyny dolnej, uniemożliwiające samodzielne poruszanie się.
Aby wezwać pogotowie ratunkowe, należy zadzwonić: z telefonu stacjonarnego na numer 999, z telefonu komórkowego na numer 999 lub 112.
Najważniejsze informacje, które należy podać po zgłoszeniu dyspozytora: dokładne miejsce zdarzenia (adres, lokalizacja, punkty orientacyjne); powód wezwania; kto potrzebuje pomocy; kto wzywa zespół ratownictwa medycznego; należy odpowiadać na pytania dyspozytora, dostosować się do jego zaleceń w zakresie udzielenia pierwszej pomocy; wezwanie przyjęte do realizacji zostanie potwierdzone przez dyspozytora słowami: „wezwanie przyjęte”

 

 

Nie daj się zaskoczyć kiepskiej pogodzie.